പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോൾ...

സെൽഫി വിത്ത് എം.എൽ.എ

കോട്ടയത്ത് നിന്ന് യാത്രയാകുന്നതിനു മുൻപ് അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു അതിഥിയാണ് വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയത്. കോട്ടയം സി. എം. എസ് കോളേജിലെ 1977-79 ബാച്ചിലെ സഹപാഠികളായ ജോസഫ് കുര്യനും, സുരേഷ് കുറുപ്പും കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ. അഡ്വ. കെ. സുരേഷ് കുറുപ്പ് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഏറ്റുമാനൂർ നിയോജക മണ്ഡലത്തിലെ എം. എൽ. എയും, മുൻ കോട്ടയം എം. പിയുമാണ്.

#SelfieWithMLA

എന്റെ താടി കഥ

പതിവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി എന്റെ താടിയില്ലാത്ത ഫോട്ടോ കാണുമ്പോൾ അതിനു പിന്നിൽ ഏതെങ്കിലും കഥ കാണുമെന്നു എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് തോന്നും. പക്ഷെ, ഇതിൽ വല്യ കഥയൊന്നുമില്ല. താടിയില്ലാത്ത എന്റെ മുഖം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കാണാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം മാത്രമാണ് ഇതിനു പിന്നിൽ... (നാർസിസ് അല്ല കേട്ടോ..)

താടി എന്റെ മുഖത്തു കേറിയത് കോളേജ് പഠനകാലയളവിലെ അവസാന വര്ഷത്തിലാണ്. കോളേജ് യൂണിയൻ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായ എന്നോട് വിദ്യാർത്ഥി നേതാക്കൾക്ക് താടി, പോലീസികാരന്റെ കൈയ്യിൽ ലാത്തി എങ്ങനെയോ അങ്ങനെയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇന്ന് എം.എൽ.എയായിരിക്കുന്ന യുവനേതാവിനൊപ്പം വന്ന ഒരു സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റിയംഗമാണ്. പക്ഷെ താടിയില്ലാതെ തന്നെ അന്നത്തെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഞങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. (read ജനസമ്മതി or ചീത്തപ്പേര്.)

പിന്നീട് പ്രോഗ്രാമർ ആയി കൊച്ചിയിൽ ജോലിക്കു കേറിയപ്പോൾ താടി മുഖത്ത് നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഡ്രസ്സ് കോഡും, കമ്പനി പോളിസിയും മീശയോടൊപ്പം വളർന്നു വന്ന താടിയെ നിഷ്കരുണം കാലാപുരിക്കു അയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീട് ഡൽഹിയിൽ ചെന്നപ്പോഴും ആ ക്രൂരകൃത്യം തുടർന്നു.

2010ൽ ഞാൻ പഞ്ചാബിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആണ് താടി വീണ്ടും എന്നിൽ ലഹരിയായത്. താടിയും, മുടിയും നീട്ടിവളർത്തിയ സർദാറുമാരുടെ നാട് താടിക്ക് നല്ല വളക്കൂറുള്ള മണ്ണായിരുന്നു. അവിടുന്നിങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല. അവധിക്കു നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ "ചെറുക്കനെ പെണ്ണ് കെട്ടിക്കാറായല്ലോ" എന്ന് ബന്ധുക്കളെ കൊണ്ട് പറയിക്കുന്നതിനു ഈ താടി വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതൊന്നുമല്ല. ട്രെയിനിങ് പ്രോഗ്രാമിൽ ക്ലാസ് എടുക്കുമ്പോൾ കൊച്ചു പയ്യൻ ലുക്കിൽ നിന്നു പക്വതയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്ന ലേബൽ ചാർത്തി തന്നതും ഈ താടിയാണ്. 25 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള അവിവാഹിതരായ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് അപൂർവമായി ലഭിക്കുന്ന യു. എസ്. വിസ, അപ്പ്രൂവ് ചെയ്യുമ്പോളും ഇന്റർവ്യൂർ ആയ സായിപ്പിന്റെ കണ്ണ് ആ താടിയിലായിരുന്നു.

"മോനെ, നീ എന്തിനാടാ ഈ താടി വളർത്തുന്നത്?" ഈ ചോദ്യം ഞാൻ 2 ആഴ്ച മുൻപ് നേരിട്ടത് നാട്ടിലെ പ്രധാന ദിവ്യന്റെതാണ്. കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഞാൻ അവധിക്കു നാട്ടിൽ വന്നപ്പോഴും ഈ ചോദ്യം അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. പണ്ട് തൊട്ടേ നാട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കേറി ചോദിക്കാതെ തലയിടുകയും, സൗജന്യമായി പ്രായഭേദമെന്യേ ഉപദേശം നൽകുകയും, ഏഷണി-അസൂയ-പാരവെയ്പ്പ്-കുശുമ്പ്-കുന്നായ്മ-പരദൂഷണം ഇത്യാദി പരമ്പരാഗത നാടൻ കലാരൂപങ്ങൾ അന്യം നിന്ന് പോകാതിരിക്കാൻ അഹോരാത്രം പരിശ്രമിക്കുന്ന ടിയാന്, തന്റെ ലൈഫ് ടൈം അചീവമെന്റ് അവാർഡ് ആയി നാട്ടുകാർ പണ്ട് തന്നെ ഒരു ക്യാബിനറ്റ് പദവി കൽപ്പിച്ചു നല്കിയിയിട്ടുണ്ട്. (എല്ലാ നാട്ടിലും ഇങ്ങനെ ഒരു അവതാരപുരുഷൻ കാണുമെന്നാണ് എന്റെ അനുമാനം.)

"അത് പിന്നെ അച്ചായാ, ഞാൻ വളർത്തുന്നതല്ല.. അതിങ്ങു തന്നെ വളർന്നു  വരുന്നതല്ലേ..." ഇന്നത്തെ ഇര ഞാൻ ആകുമെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി. "ഡാ താടി വയ്ക്കുന്നവർ മഹാ തെമ്മാടികളും, അനുസരണം കെട്ടവരും, കുടുംബത്തിൽ കേറ്റാൻ കൊള്ളാത്തവരുമാണ്, നിനക്കറിയാമോ?" യൂണിവേഴ്സൽ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് ഉപയോഗത്തെ കുറിച്ച് ഗ്രാമർ പഠിച്ചിട്ടുള്ള നമ്മുടെ അടുത്താണ് ഡയലോഗ്.

"അതെന്നാ വർത്തമാനമാ അച്ചായാ.. ഈ പറഞ്ഞ ഗുണഗണങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത മഹാ ഡീസന്റ് ആയ ഞാൻ താടി വളർത്തുന്നില്ലേ? അപ്പോൾ അച്ചായൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ പ്രസ്താവന പിൻവലിക്കണം. കൂടാതെ യേശുക്രിസ്തു, കാൾ മാർക്സ്, ബർണാഡ് ഷാ, ഏബ്രഹാം ലിങ്കൺ, ഡാവിഞ്ചി, ഫ്രോയ്ഡ്, ഹെമിങ്‌വേ, ദോസ്റ്റോയോവ്സ്കി, ടാഗോർ, വാൻഗോഗ്... എത്രയെത്ര മഹാന്മാർക്കും, അറിയപ്പെടുന്നവർക്കും താടിയുണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ നമ്മുടെ പ്രധാനമന്ത്രി, മുൻ പ്രധാനമന്ത്രി എല്ലാവരും താടിക്കാരല്ലേ? ഇവരൊക്കെ അച്ചായൻ പറഞ്ഞ പോലെ കുടുംബത്തു കേറ്റാൻ കൊള്ളാത്തവരും, അനുസരണം കെട്ടവരുമാണോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഡാ നീ ഈ മഹാൻമ്മാരുടെ കാര്യം വിട്. എന്നെ നോക്കി പഠിക്ക്. എനിക്ക് ഇത്ര വയസ്സായി, ഞാൻ ഇത് വരെ മീശയോ താടിയോ വെച്ചിട്ടുണ്ടോ? " അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം. പുള്ളിയെ റോൾ മോഡൽ ആക്കിയിട്ടു വേണം എനിക്ക് ഉള്ള ചാനൽ കൂടി പോകാൻ. ഗ്രാമസഭയിൽ 'ഞങ്ങടെ വാർഡിൽ ഒരു പാലം വേണം' എന്ന് ബഹളം വെച്ച ഇദ്ദേഹത്തെ, 'അതിനു നമ്മുടെ വാർഡിൽ തോട് ഇല്ലല്ലോ അച്ചായാ' എന്ന് തിരുത്താൻ ചെന്ന വാർഡ് മെമ്പറിനോട് 'അത് വാർഡ് മെമ്പറിന്റെ അനാസ്ഥയാണ്. ഇത്ര കാലമായിട്ടും ഗവണ്മെന്റിൽ നിന്ന് ഒരു തോട് നമ്മുടെ വാർഡിന് അനുവദിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത മെമ്പർ രാജി വെക്കുക' എന്ന് പറഞ്ഞു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയ ടീം ആണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ താടി വടിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്.

ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ മഹാന്മാരെ കുറിച്ച് ചര്ചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാണ് ഒരു FZ ഞങ്ങടെ അടുത്ത് വന്നു നിർത്തിയത്. അതിലിരുന്ന ഫ്രീക്കൻ പയ്യൻ ഈ അച്ചയാനോട്  "ഹി ഡ്യൂഡ്, ഇങ്ങനെ വായിനോക്കി നടന്നാൽ മതിയോ, മൂക്കിൽ പഞ്ഞി ഒക്കെ വെച്ച് പള്ളിലൊട്ടു ജോളിയായി ഒരു ട്രിപ്പ് ഒക്കെ വേണ്ടേ?" എന്നൊരു ചോദ്യം. നാട്ടുകാർക്ക് പുള്ളിയോടുള്ള സ്പെഷ്യൽ സ്നേഹം അറിയാവുന്ന ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു. സ്പൈക്ക് ചെയ്ത മുടിയും, ചുണ്ടിന് താഴെ ആട് നക്കിയ മോഡലിൽ ഉള്ള ഫ്രീക്കൻ താടിയും, കീറിയ ടീ ഷർട്ടും, ലോ വൈസ്റ്റ് ജീൻസും, ചെവിയിൽ ഹെഡ്ഫോണും. അച്ചായൻ നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഒറ്റ ആട്ടായിരുന്നു - " ഫാ, നിന്റെ അപ്പനോട് പോയി പറയെടാ കുരുത്തംകെട്ട @#$&% "

ഫ്രീക്കൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ബൈക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി. "കണ്ടില്ലേ, ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞെ താടി വെച്ചവർ എല്ലാം തെമ്മാടികൾ ആണെന്ന്." പുള്ളി പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ അടച്ചു പറയരുത് അച്ചായാ.. ഈ ഫ്രീക്കനെ ഒക്കെ ഞങ്ങടെ കൂടെ പെടുത്തരുത്. ഇതൊക്കെ വളർത്തു ദോഷം. അല്ലാതെന്താ... അല്ല, ഏതാ ആ ചെറുക്കൻ?"

"ഓ, അവനോ.. അതെന്റെ മോനാ.."

പത്തു വാഴ വെക്കുന്ന അത്ര കഷ്ടപ്പാടില്ലലോ ഒരു താടി വെക്കാൻ..!!!

ആൽക്കെമിസ്റ്റ് വരുത്തി വെച്ച വിന - പൗലോ കൊയ്‌ലോക്ക് അറിയാത്ത കഥ

നാലഞ്ചു വര്ഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് ഞാൻ ഈ പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നതും, വായിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതും. അങ്ങനെ ഒരു ഓൺലൈൻ പോർട്ടലിൽ മലയാളം പരിഭാഷ വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ "ഔട്ട് ഓഫ് സ്റ്റോക്ക്" എന്ന് കണ്ടു ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു, അടുത്ത തവണ നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ വാങ്ങാം എന്ന് കരുതി. അങ്ങനിരിക്കെ 2012 നവംബര് 12ന് ഞാൻ ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് ലുധിയാനക്കു മടങ്ങി വരാനായി കാശ്മീരി ഗേറ്റ് ഐ.എസ്.ബി.ടിയിൽ നിന്നു 3:45ന്റെ പൻബസിൽ കേറി ഇരിക്കുമ്പോളാണ് ഒരു പുസ്തകവില്പനക്കാരൻ വന്നത്. വന്ന പാടെ അയാൾ എല്ലാ സീറ്റിലുമായി ബുക്കുകൾ വാരി വിതറി നടക്കുന്നിടെ എന്റെ അരികിൽ വന്നു ഒരു ബുക്ക് മടിയിൽ ഇട്ടു തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു - "സാർ, ഇതാ നിങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബുക്ക്. 40% ഡിസ്‌കൗണ്ട്!!!"
ഇതാണ് ആൽക്കെമിസ്റ്റ് എന്നെ തേടി വന്ന കഥ. (Link to Facebook post - 2012 November 12 - https://m.facebook.com/photo.php?fbid=4992478729947&id=1239009832&set=a.1226000730351.2035537.1239009832)

അത്യന്തം പ്രതികൂലമായ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടാതെ വിധിക്ക് കീഴടങ്ങാതെ തന്‍റെ ജീവിത ലക്ഷ്യ പ്രാപ്തിയിലേക്കെത്തിച്ചേരുന്ന സാന്റിയാഗോ എന്ന ഇടയബാലകന്റെ കൂടെയുള്ള യാത്ര എന്റെ മനസ്സിനെ ഇരുത്തിച്ചിന്തിപ്പിച്ചു.

ഇനി ആൽക്കെമിസ്റ്റ് എനിക്ക് പണി കഥ. സാധാരണയായി ഞാൻ എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ ആർക്കും കൊടുക്കാറില്ല. കാരണം പലപ്പോഴായി വായിക്കാൻ എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ വാങ്ങി കൊണ്ട് പോയ പല പുസ്തകങ്ങളും മടങ്ങി എത്താതിരുന്നത് കൊണ്ടാണത്.

പക്ഷെ പതിവിൽ നിന്ന് വിപരീതമായി ഞാൻ ഒരു സുഹൃത്തിനു ഒരു പുസ്തകം കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തലേ മാസത്തെ എന്റെ യാത്രകളിൽ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ബന്ധുവിനെ മാർച്ച് ആദ്യവാരം കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോളാണ് സുഹൃത്തിനു ഒരു പുസ്തകം സമ്മാനമായി കൊടുത്തു വിടാമെന്നു എനിക്ക് ഒരു ചിന്ത ഉണ്ടായത്. അത് പലർക്കും പ്രചോദനം നൽകിയ ആൽക്കെമിസ്റ്റ് തന്നെയാകുന്നത് ഏറെ ഉചിതമെന്നു കരുതിയ ഞാൻ എന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ആ അപൂർവ കോപ്പി കൊടുത്തു വിട്ടു.

'Chase your dreams' എന്ന് ആദ്യ പേജിൽ ഓട്ടോഗ്രാഫ് ആയി എഴുതി, ശാലേം രാജാവായ മൽക്കിസാദെക്കും, ആൽക്കെമിസ്റ്റും സാന്റിയാഗോക്ക് നൽകിയ ഉപദേശം ഹൈലൈറ്റ് ചെയ്താണ് ഞാൻ ആ പുസ്തകം സമ്മാനിച്ചത്.
"കുട്ടിക്കാലത്ത് നാം ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ മോഹിക്കുന്നതെന്താണോ അതാണ്‌ നമ്മുടെ ജീവിത ലക്‌ഷ്യം. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. എന്തെങ്കിലുമൊന്നു തീവ്രമായി മനസ്സില്‍ തട്ടി മോഹിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അത് നടക്കാതെ വരില്ല. കാരണം സ്വന്തം വിധിയാണ് മനസ്സില്‍ ആ മോഹത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍ പാകുന്നത്. പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ ആ ഒരു കാര്യസാധ്യത്തിനായി നിങ്ങളുടെ സഹായത്തിനെത്തും. നമ്മുടെ സ്വപ്ന സാക്ഷാത്‌കാരത്തിന് തടസ്സം നിൽക്കുന്നതു യഥാർത്ഥ സ്നേഹമല്ല." പക്ഷെ ഈ ഉപദേശം നാളെ എന്തായി തീരും എന്ന് ഞാൻ അപ്പോൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.

ഒരു മാസം പ്രായമുള്ള ആ സൗഹൃദം മൂന്നു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവസാനിച്ചു. അവസാനമായി എന്നെ പ്രകീർത്തിച്ചു ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് എഴുതി എന്ന് കേട്ടു. അതിൽ പിന്നെ ആ സുഹൃത്തിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഈ കഥയുടെ പ്രസക്തി എന്തെന്ന് വെച്ചാൽ ഇന്ന് ജൂൺ 23,  ഒരിക്കൽ മാത്രം തമ്മിൽ കണ്ട ആ സുഹൃത്തിന്റെ വിവാഹ ദിവസം 'ആയിരുന്നു'. ജൂണിൽ അവധിക്കു നാട്ടിൽ വരുന്ന ഞാൻ, ആ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാം എന്ന് ഉറപ്പു കൊടുത്തിരുന്നു. 'ആയിരുന്നു' എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലായി കാണും, ആ വിവാഹം നടന്നില്ല. ആൽക്കെമിസ്റ്റിന്റെ ഉപദേശവും, എന്റെ ഓട്ടോഗ്രാഫും ഇത്ര വലിയ പൊല്ലാപ്പ് സൃഷ്ടിക്കുമെന്നു ഞാൻ കരുതിയില്ല.

കോട്ടയത്ത് പുതുതായി തുടങ്ങിയ ഡി.സി. ബുക്സ് ക്രോസ്സ് വേർഡ് ഷോറൂമിൽ പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നപ്പോൾ കൈയ്യിൽ വീണ്ടും ആൽക്കെമിസ്റ്റ് തടഞ്ഞു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അനിയന്റെ ചോദ്യം - "എന്താ ഇനി ആർക്കെങ്കിലും അത് പോലെ സമ്മാനം കൊടുക്കാൻ ആണോ?" അയ്യോ, ഇല്ല.. ഒരു അനുഭവം കൊണ്ട് നമ്മൾ ഒരു പാഠം പേടിച്ചു. എന്തായാലും ഈ അനുഭവത്തോടെ ഞാൻ ഇങ്ങനെയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ സമ്മാനമായി നൽകുന്നത് നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അതല്ല, ഇത് വായിച്ചു നന്നായേ അടങ്ങൂ എന്ന് വാശി ഉള്ളവർ തന്നെത്താൻ വാങ്ങി വായിക്കുക, നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്‌കാരത്തിനായി പ്രയത്നിക്കുക...

അപ്പൊ ഈ കൈയ്യിലിരുന്ന ബുക്കോ, അതെന്തിനാ എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചാ... അതിപ്പോ ഒരു കഥ പറയുമ്പോ കൂടെ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടെങ്കി അതിച്ചിരി കളർ ആകുമല്ലോ എന്ന് കരുതി എടുത്തതാ... 2 കൊല്ലം മുൻപ് ഫ്ലിപ്പ്കാർട്ടിൽ നിന്നു വാങ്ങിച്ച മലയാളം ആൽക്കെമിസ്റ്റ് വീട്ടിൽ കിടപ്പുണ്ട് കേട്ടോ... (ചോദിക്കേണ്ട, തരില്ല...!!!)

മാളയ്ക്കുള്ള വഴി, മാളുവിനെ കാണാനുള്ള യാത്ര, പിന്നെ മോഡിജിയും എന്റെ 660 രൂപയും...

നാളുകൾക്കു ശേഷം കോട്ടയത്തുള്ള അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് കാശ് എടുക്കാൻ ബാങ്കിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആണ് അറിഞ്ഞത് അത് "പ്രധാൻ മന്ത്രി അപകടവികസന യോജനയിൽ" ഞാൻ അറിയാതെ എന്നെ ചേർത്തെന്നും, രണ്ടു വർഷത്തെ പ്രീമിയമായി അക്കൗണ്ടിൽ കിടന്നത്തിൽ നിന്നും 660 രൂപ  അടച്ചെന്നും. അതെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഫ്രണ്ട് ഡിസ്‌കിൽ ഇരുന്ന പെൺകൊച്ചു പറയുവാ "പരാതി ഉണ്ടെങ്കിൽ പോയി പ്രധാനമന്ത്രിയോട് പറയാൻ..." ബെസ്റ്റ്, പുള്ളിക്കാരൻ വല്ലപ്പോഴും ഇന്ത്യയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്യുന്ന ടൈമിനു പെട്രോൾ വില കൂട്ടാൻ നോക്കുന്നോ, അതോ എന്റെ പരാതി കേൾക്കാൻ ഇരിക്കുന്നോ?

അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി അടുത്ത സ്വീകരണ സ്ഥലത്തേക്ക് യാത്രയായി. കോട്ടയം പ്രസ്സ് ക്ലബിന് സമീപം റോഡ് സൈഡിൽ ഉള്ള കടയിൽ നിന്ന് സോഡാ നാരങ്ങാ വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വാഗൺ ആർ അടുത്ത് വന്നു നിർത്തിയത്.

"ചേട്ടാ, ഈ മാളയ്ക്കുള്ള വഴിയേതാ?" ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ചേട്ടന്റെ ചോദ്യം. വഴി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പണ്ടേ ഭയങ്കര ഇന്റെരെസ്റ്റ് ആണ്. "ചേട്ടാ, ഇവിടുന്നു നേരെ പോയി ബേക്കർ ജംഗ്ഷനിൽ നിന്ന് വലത്തോട്ട്. എം. സി റോഡ് നേരെ പിടിക്കുക.. ഏറ്റുമാനൂർ, മൂവാറ്റുപുഴ, അങ്കമാലി.. ചാലക്കുടി അടുക്കുമ്പോൾ ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മതി അവർ മാളയ്ക്കുള്ള കറക്റ്റ് റൂട്ട് പറഞ്ഞു തരും കേട്ടോ..."

എന്റെ ഈ ഡയലോഗ് കേട്ട പിൻ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന അപ്പച്ചൻ : "അതല്ല മോനെ, നമ്മുടെ ജോയ് ആലുക്കാസ് കഴിഞ്ഞാഴ്ച തുടങ്ങിയില്ലേ - 'മോളി ജോയി' - അവിടെ പോകാനാ..." അതാണ് കാര്യം. മാൾ ഓഫ് ജോയി ആണ് മാളയായും, മോളിയായും എന്റെ മുന്നിൽ വന്നത്.

"ഓ, അതാണോ.. സ്‌ട്രൈറ്റ് പോവാ.. ദാ കാണുന്ന റൗണ്ടാന കഴിഞ്ഞു ഇടത്തു വശത്താണ് മാൾ. ട്രാഫിക്ക് ജാം ആയതു കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് കണ്ണിൽ പെടും. ഓക്കേ." നന്ദി പറഞ്ഞു അവർ യാത്രയായി.

"നഗരങ്ങൾ പുറത്തേക്കു വികസിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, നഗരമധ്യത്തിലെ മാൾ പുരോഗതിയേക്കാൾ ഗതാഗത കുരുക്ക് ഉണ്ടാക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ.." കടയിലെ ചേട്ടന്റെ കമന്റ്. അതും ശെരിയാണ്. "കമ്പോളവൽക്കരണത്തിന്റെ പരിണിതഫലമായി വിലക്കയറ്റവും, അഴിമതിയും.. പാവപ്പെട്ടവർ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയാണ്. പണക്കാരനെ കൂടുതൽ പണക്കാരനും, പാവപ്പെട്ടവനെ കൂടുതൽ പാവപ്പെട്ടവനുമാക്കുന്ന നയങ്ങൾ സർക്കാരുകൾ ഉപേക്ഷിക്കണം." ഓർമ്മകളിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ നിന്ന് പ്രസംഗിക്കുന്നു.

"മോനെ, മാളൂനെ കാണാൻ പോയിരുന്നോ?" രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു അമ്മച്ചിയുടെ ചോദ്യം. ഏത് മാളു? ദൈവമേ, ഒരു അവിവാഹിതനായ ചെറുപ്പക്കാരനോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കാമോ? "ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊ കണ്ടിട്ട് വഴികയാണ്. 5 നിലയുണ്ട്, പിന്നെ മേലോട്ട് കറങ്ങുന്ന സ്റ്റെപ്പും. മൊത്തം കോളേജ് പിള്ളേരാ..."

അപ്പൊ, ദതാണ് കാര്യം. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും നമ്മുടെ 'കോട്ടയത്തിനൊരു മോൾ' ആയി. മോൾ ആയാലും മോൻ ആയാലും, മാൾ ഓഫ് ജോയ് ഒരു മേള ആണല്ലോ...

ശെരി, എന്നാ പിന്നെ ഞാനും പോയി ഒന്ന് കണ്ടേച്ചു വരാം...

പറയാന്‍ മറന്നതെന്തെല്ലാമോ ബാക്കിയാകുന്നു....

ഈ ഇടനാഴികള്‍ക്ക് പറയുവാന്‍ ഏറെ കഥകളുണ്ട്... ഒരായിരം സൌഹൃദങ്ങള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ച്, മിഴികള്‍ കൊണ്ട് ഹൃദയം കൈമാറിയവരെക്കുറിച്ച്, പറയാന്‍ മറന്ന പ്രണയങ്ങളെക്കുറിച്ച്...

കണ്ണീരും, പുഞ്ചിരിയും, പ്രണയവും, പരിഭ്രമവും, കനവുകളും, നിനവുകളും, വേദനകളും, സ്വാന്തനങ്ങളും, സൌഹൃദങ്ങളും, പൂത്തുലഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്...

കുറച്ചു തലമുറകള്‍ ഇവിടം സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.. ഇനിയും എത്രയോ തലമുറകള്‍ ഇവിടം സ്വന്തമാക്കാനിരിക്കുന്നു!

ഋതുക്കളെത്ര മാറി വന്നാലും, കാലമെത്ര കടന്നാലും, ഇവിടെ നാം തീര്‍ത്ത നിമിഷങ്ങള്‍ നമുക്ക് സ്വന്തമായിരിക്കും.

പക്ഷെ നാളെ ഈ ഇടനാഴിയില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ അപരിചിതത്വം തിരിച്ചറിയുമ്പോഴോ? അതോ ഇന്നെന്നിക്ക് ചിരപരിചിതമായ വഴിത്താരയില്‍ നാളെ ഞാനൊരു അന്യനാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴോ?

പറയാന്‍ മറന്നതെന്തെല്ലാമോ ബാക്കിയാകുന്നു....

നീയും, ഞാനും ചരിത്രമാകുന്നു...

തലമുറകള്‍ ഈ കലാലയ ഭൂമിക്ക് സ്വന്തമാവുകയും, നഷ്ടമാവുകയും ചെയ്യുന്നു....

8 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് കോളേജ് മാഗസിന്‍റെ അവസാന പേജില്‍ ഞാന്‍ കുറിച്ച ഈ വരികള്‍ ഇന്നലെയാണ് സത്യമായി തീര്‍ന്നത്. അതെ, ഇന്ന് ഈ കലാലയത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു അന്യന്‍ ആണ്... കാലത്തിനു മായ്ക്കാന്‍ ആവാത്ത നിറം മങ്ങാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ മിച്ചം വെച്ച് പോയത് കൊണ്ടാണല്ലോ, തുടര്‍ച്ചയായ 7ആം വര്‍ഷവും ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേര്‍ ഒരു തീര്‍ഥാടനം പോലെ ഇവിടെ വന്നു പോകുന്നത്. അതും വല്യ ഡിഗ്രികള്‍ പേരിനൊപ്പം വന്നു ചേര്‍ന്ന് കഴിയുമ്പോള്‍, സൗകര്യപൂര്‍വ്വം ഫേസ്ബുക്ക്‌ പ്രൊഫൈലില്‍ എജുക്കേഷന്‍ കോളത്തില്‍ നിന്ന് പലരും എടുത്തു മാറ്റാറുള്ള ഈ കലാലയത്തിലേക്ക്...

പിന്‍വിളികള്‍ക്ക് കാതോര്‍ക്കാതെ, പറയാതെ പോയ അനുരാഗങ്ങള്‍ക്ക്, കാണാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്, അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയ പരിഭവങ്ങള്‍ക്ക്, സ്നേഹത്തോടെ വിട.....

പറയാന്‍ മറന്നതെന്തെല്ലാമോ ബാക്കിയാകുന്നു....

Wish you a happy married life അഥവാ വിളിക്കാതെ പോയ കല്യാണം...!!

2016 ഫെബ്രുവരി 4. 

ഈ ദിവസം ഞാന്‍ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും തന്നെ മറക്കില്ല. കാരണം ഇതിനു തലേ രാത്രി 8 മണിക്ക് ബാംഗ്ലൂര്‍ കെമ്പഗൌഡ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍, നീണ്ട 7 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആയിരുന്നു ഞാന്‍ കന്നഡ മണ്ണില്‍ വീണ്ടും കാലു കുത്തുന്നത്. ജീവിതത്തില്‍ സുപ്രദാനമാകുമെന്നു കരുതിയ മറ്റൊരു തീരുമാനം ഞാന്‍ എടുത്തതും ആ രാത്രിയാണ്.
(ആ കഥ പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പറയാം.)

ആദ്യ ദിനം ട്രെയിനിംഗ് ഭംഗിയായി കഴിഞ്ഞു. ഡിന്നര്‍ കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ് ആ ക്യാമ്പസ്സില്‍ ഒരു കല്യാണം നടക്കുന്നത് കണ്ടത്. "நாம் ஒரு பெரிய தவறு செய்தேன். நாங்கள் இரவு." (നമ്മള്‍ ഡിന്നര്‍ കഴിച്ചല്ലോ, അത് വല്യ കഷ്ടമായി പോയി..) ആന്റണിയാണ്.

അങ്ങനെ വിവാഹ സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ കണ്ടു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആണ് കൂട്ടത്തില്‍ ഉള്ള രണ്ടു അവിവാഹിതര്‍ ആയ എനിക്കും റിജോയ്ക്കും ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നിയത്. "ഭായ് കന്നഡ കല്യാണം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? നമുക്ക് പോയാലോ?" റിജോ. "വിളിക്കാത്ത കല്യാണത്തിന് പോകുന്നത് മോശമല്ലേ?" എനിക്ക് സംശയം. "നമ്മള്‍ കഴിക്കാന്‍ പോകുവല്ലല്ലോ, ജസ്റ്റ്‌ കാണുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ.." റിജോ. "എന്നാല്‍ ശെരി, വാ പോയേക്കാം.. നമ്മുക്ക് ചെന്ന് കണ്ടു അവര്‍ക്ക് ഒരു വിഷ് പറഞ്ഞിട്ട് പോരാം.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. റിജോ റെഡി. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ആ റിസ്ക്‌ എടുക്കാന്‍ തയ്യാറായി - ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് വിളിക്കാത്ത കല്യാണത്തിന് പോവുക.

"ഭായ്, എന്തെങ്കിലും വിഷയം ഉണ്ടായാല്‍ എന്നെ നോക്കണ്ട, ഞാന്‍ ഓടും." പോകുന്ന വഴിക്ക് റിജോ പറഞ്ഞു. "മോനെ റിജോ, ഒന്നാമതെ ഏതു വഴി ഓടണം എന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ല, പിന്നെ ഓടിയാലും കന്നടക്കാര്‍ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തും.. വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം." എനിക്ക് ധൈര്യം പകര്‍ന്നത് വാട്സ്ആപ്പില്‍ വന്ന ഒരു മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു ഹോളില്‍ എത്തിയപ്പോളാണറിഞ്ഞത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു, റിസപ്ഷന്‍ ആണ് നടക്കുന്നത് എന്ന്. എന്തായാലും വന്നതല്ലേ, ചെറുക്കനേയും പെണ്ണിനേയും വിഷ് ചെയ്തിട്ട് പോകാം എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ ക്യൂവില്‍ നിന്നു. അങ്ങനെ 15-20 മിനിറ്റ് നിന്ന ശേഷം മുന്നില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആണ് പണി പാളിയത്. സ്റ്റേജിലേക്ക് ആളുകളെ കയറ്റി വിടാന്‍ ആയി നില്‍ക്കുന്നത് ചെറുക്കന്റെ ചേട്ടന്‍. ആളുകളെ കുടുംബം കുടുംബമായി സ്റ്റേജില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തി ഫോട്ടോ എടുപ്പിക്കുന്നു.

"നമ്മള്‍ ആരെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ എന്ത് പറയും?" റിജോ. "എന്ത് പറയാന്‍? 'അണ്ണാ മന്നിച്ചിദുന്ഗോ' എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടു ഓടുക. അല്ലാതെന്തു?"

ഭാഗ്യം, ഞങ്ങള്‍ മുന്നില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പുള്ളി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് - "കാര്‍ത്തിയുടെ ഫ്രണ്ട്സ് താനേ, വാങ്കോ വാങ്കോ.." എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ സ്റ്റേജിലേക്ക് തള്ളി വിട്ടു. ചിരിക്കണോ, കരയണോ എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത നിമിഷം.

സ്റ്റേജില്‍ എത്തി. പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ ഫോട്ടോ ആരെടുക്കും? അടുത്ത് നിന്ന പയ്യനോട് അറിയാവുന്ന മുറി തമിഴില്‍ ചോദിച്ചു. അവന്‍ പേടിച്ചു അടുത്ത് നിന്ന സിസ്റ്ററിനോട് പറഞ്ഞു - "These people are asking something in Tamil. I can't understand them. Sister aunty please talk with them." വെറുതെ കുറെ തമിഴ് വേസ്റ്റ് ആക്കി!

സിസ്റ്റര്‍ അപ്പുറത്ത് നിന്ന മറ്റൊരു പയ്യനെ വിളിച്ചു - "Anbe, these are Karthy's friends. You take some photos in their mobile." അങ്ങനെ ആ നിമിഷം മുതല്‍ ഞങ്ങള്‍ കാര്‍ത്തിയുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആയി മാറുകയായിരുന്നു. ആദ്യം ചെന്ന റിജോ കന്ഗ്രാട്സ് പറഞ്ഞു പോന്നു. പിന്നാലെ ഞാന്‍ ചെന്നു - "Karthy, wish you a happy married life. God bless your future life." കാര്ത്തി പുഞ്ചിരിച്ചു. ടെന്‍ഷന്‍ കൊണ്ട് വിളറി വെളുത്തു നിന്ന നവവധുവും പുഞ്ചിരിച്ചു. അന്ബ് ആ നിമിഷങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ മൊബൈല്‍ ക്യാമറയില്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.

ഞങ്ങള്‍ കാര്‍ത്തിയുടെ സുഹൃത്തുകള്‍ ആണ് എന്ന രഹസ്യം കാര്‍ത്തിയെ അറിയിക്കണോ എന്ന് ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. വേണ്ട, ആ രഹസ്യം രഹസ്യം ആയി തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റേജില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ ഭാവിച്ചതും കാര്‍ത്തിയുടെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു - "ഒരു നിമിഷം, ഒരു ഫോട്ടോ..." അങ്ങനെ കല്യാണ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഞങ്ങളുടെ ആ ചിത്രം ഒന്ന് കൂടി പകര്‍ത്തി.



ഇറങ്ങാന്‍ നേരം കാര്‍ത്തി, പിന്നില്‍ തട്ടി പറഞ്ഞു - "I was not sure whether you will come for my wedding. I am so glad that you came and blessed us." പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു - "Thanks Karthy, you people made my day!" ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അല്ലെ നമ്മളെ കൊണ്ട് ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ...

തിരിച്ചു റൂമില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ റിജോ ചോദിച്ചു - "ഭായ്, ഹൌ വാസ് ഇറ്റ്‌?" അപ്പോളും അവന്റെ ചിരി അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. "ഇതൊന്നും ഒന്നുമല്ല റിജോ. യഥാര്‍ത്ഥ കോമഡി കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കല്യാണ ആല്‍ബം ഇവരുടെ കൈയ്യില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ആണ്. അവര്‍ ഒന്നിച്ചിരുന്നു ആല്‍ബം കണ്ടു ആ മനോഹര ദിവസം അയവിറക്കുമ്പോള്‍, നമ്മുടെ ഫോട്ടോ ഉള്ള ഈ പേജ് വരും. അപ്പോള്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി പറയും - 'കാര്ത്തി ഉങ്ങ ഫ്രണ്ട്സ്.' കാര്ത്തി പറയും - "ഹേയ്, ഇവര്‍ എങ്ങ ഫ്രണ്ട്സ് അല്ലെ, ഇവ ഉങ്ങ റിലെറ്റീവ്സ് താന്‍.' അങ്ങനെ നമ്മള്‍ ആരെന്നു ആലോചിച്ചു അവര്‍ കുറെ തല പുകയ്ക്കും. പിന്നെ ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തു ഇരുന്നു ചിരിക്കും... വിവാഹത്തിന് ക്ഷണിക്കാതെ എത്തി ആശംസ അറിയിച്ചു പോയ ആ രണ്ടു അജ്ഞാത സുഹൃത്തുക്കളെ ഓര്‍ത്തു.. ആ ഒരു പുഞ്ചിരിക്കു വേണ്ടി അല്ലെ ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ ഈ റിസ്ക്‌ ഒക്കെ എടുത്തത്?" ആയിരിക്കാം...

തുടര്‍ന്നും ഞാന്‍ താമസിച്ച രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും ആ കാമ്പസില്‍ വേറെ രണ്ടു കല്യാണങ്ങള്‍ കൂടി നടന്നു. പക്ഷെ ആദ്യ ദിവസത്തെ പോലെ അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ആശംസ ലഭിക്കുവാനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടായില്ല... ഒരു പക്ഷെ റിജോയ്ക്കോ അല്ലെങ്കില്‍ എനിക്കോ ആയിരിക്കും ഇനി അങ്ങനെ ഒരു ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കുന്നത്... !!! കൊടുത്താല്‍ കൊല്ലത്തും കിട്ടും എന്നാണല്ലോ...!!!

(വാല്‍കഷ്ണം : ഈ കല്യാണ ഫോട്ടോ ഞങ്ങള്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്ത  കണ്ടിട്ട് റിജോയുടെ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ആയ വിപിന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തു - "ഡേയ് നിങ്ങള്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ ട്രെയിനിംഗ് പോയി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അവിടെ കല്യാണം കൂടി കറങ്ങി നടക്കുവാണോ?"

"എന്ത് പറയാനാ വിപിനെ, അവിടെ ചെന്നപ്പോളാനറിഞ്ഞത് റിജോയുടെ കാമുകിയുടെ കല്യാണം അന്നാണെന്ന്. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവനു ഏതെങ്കിലും കല്യാണം കൂടണം എന്ന് പറഞ്ഞു ഒറ്റ കരച്ചില്‍. പിന്നെ അവിടെ അടുത്ത് കണ്ട ഒരു കല്യാണത്തിന് കൊണ്ട് പോയതാ..." പാവം വിപിന്‍, ഇത് വിശ്വസിച്ചിരിക്കുവാണ്.)

“എന്നാല്‍ നീയും ചാണകം....” : എന്‍റെ ആദ്യ നാടകാനുഭവം

‘ഓര്‍മ്മകള്‍ പെയ്യുന്നു’ എന്ന പേരില്‍ ഞാന്‍ എഴുതുന്ന ബ്ലോഗ്ഗില്‍ ഒരു സെഗ്മെന്റ് എന്‍റെ നാടകാനുഭവങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യമേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ‘എന്‍റെ നാടകാനുഭവങ്ങള്‍’ എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ പറയുമ്പോള്‍ നാടകാചാര്യന്‍ എന്‍. എന്‍. പിള്ള സാറിനെ പോലെ ആയിരക്കണക്കിന്നു നാടകങ്ങളില്‍ ഭാഗവാക്കായുള്ള പരിചയമൊന്നും ഈയുള്ളവനു ഉണ്ടാകും എന്ന് നിങ്ങള്‍ വെറുതെ തെറ്റിധരിക്കരുത്. വെറും മൂന്നു നാടകങ്ങള്‍ ആണ് എന്‍റെ പോര്‍ട്ട്‌ഫോളിയോയില്‍ ഉള്ളത്.

സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവല്‍ എന്നത് മൂന്നു ദിവസം സ്കൂളില്‍ പോകാതെ വീട്ടില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ ആണ് ആദ്യമായി ഞാന്‍ രചന വിഭാഗത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നത്. അതും മലയാളം മാഷായ ദേവസ്യ സാറിന്‍റെ നിര്‍ബന്ധത്താല്‍... (ആ കഥകള്‍ മറ്റൊരു വട്ടം പറയാം.) പ്ലസ്‌ ടുവില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് പാര്‍ലമെന്‍ററി വ്യാമോഹം തലയ്ക്കു പിടിച്ചത്. ഹൌസ് ലീഡര്‍ ആകാന്‍ കച്ച കെട്ടി ഇറങ്ങിയത്‌ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേര്‍ ആയിരുന്നു – ഞാന്‍, ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ റെപ്പ് കിരണ്‍ ശശി, ഈകൊല്ലത്തെ സിവില്‍ സര്‍വീസ് പരീക്ഷയില്‍ 689-മത്തെ റാങ്ക് നേടിയ സുജിത് ദാസ്‌ എന്നിവര്‍. എന്നാല്‍ നറുക്ക് വീണത്‌ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിലെ ചിത്രകാരനായ സുഷാജിനും. അന്നത്തെ മൈം ടീമുമായുള്ള സഹവാസം ആണ് എന്‍റെ ആദ്യ സ്റ്റേജ് അനുഭവം. (പിന്നീട് കോളേജില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി 4 കൊല്ലം മൈം ടീമിനെ നയിച്ച്‌, 3വട്ടം ഒന്നാമതെത്തിയ കഥയും പിന്നീട് പറയാം.)

പ്ലസ്‌ ടുവിനു ശേഷം 2005-ല്‍ ഏറ്റുമാനൂര്‍ ഐ.ടി.ഐ.യില്‍ പ്രോഗ്രാമ്മിംഗ് കോഴ്സിന് പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് നാടകവേദി എന്നെ മാടി വിളിച്ചത്. പ്ലസ്‌ ടു പഠന കാലത്ത് തലയ്ക്കു പിടിച്ച എഴുത്ത് എന്നെ അന്നും വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസേന 5 മണിക്കൂര്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബും, 2 മണിക്കൂര്‍ തിയറിയും. അതിനിടെയാണ് അവിടെ യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവല്‍ വന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ‘കോപ്പ’ ബാച്ച് ആകട്ടെ അവിടെ അശുക്കള്‍ ആണ്; ഫിറ്റര്‍, ടേണ്‍ര്‍, മെക്കാനിക് ബാച്ചുക്കാര്‍ ഒക്കെ ആണ് രാജാക്കന്മാര്‍. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കാനായി നാടകം, മൈം, ടാബ്ലോ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിഭാഗത്തില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.

മൈമിനായി ഞാന്‍ പ്ലസ്‌ ടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെയ്ത അതെ കഥ തന്നെ റിപീറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ടാബ്ലോക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് ജയകൃഷ്ണന്‍ മാസ്റര്‍ വധം ആണ്. (അതിനു മൂന്നാം സ്ഥാനം ലഭിച്ചു.) നാടകത്തിനായി കുറെ തല പുകഞ്ഞെങ്ങിലും ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ച ‘തീപ്പൊരിയില്‍ നിന്നും’ എന്ന കഥ (പി. കേശവദേവിന്‍റെ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു) നാടകം ആയി കളിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കഥ ഇതാണ് – ഒരു ഗ്രാമം. അവിടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളായ ഒരു ബീഡി തെറുപ്പുകാരന്‍ ഖാദറും,  ചായ കടക്കാരന്‍ രാഘവനും. ഒരു ദിവസം ഒരു ചെറുപ്പകാരന്‍ നാട്ടില്‍ നടക്കുന്ന ഒരു ഗുസ്തി മത്സരത്തിന്റെ നോട്ടീസുമായി ചായകടയില്‍ വരുന്നു. ഒരു ഫയല്‍മാന്‍ ഹിന്ദു, മറ്റെയാള്‍ മുസ്ലിം. ആര് ജയിക്കും എന്ന് ഖാദറും രാഘവനും തമ്മിലുള്ള തര്‍ക്കം, കയ്യാംകളി ആയി മാറുന്നു; അത് ഒരു വര്‍ഗീയ ലഹള ആയി നാട് മുഴുവന്‍ കത്തി പടരുന്നു. ക്ലൈമാക്സില്‍ ഖാദറിന്റെ മകനും രാഘവന്റെ മകനും ചേര്‍ന്ന് ഒരു കട തുടങ്ങി അതിന്‍റെ വാതില്‍ക്കല്‍ ബോര്‍ഡ്‌ തൂക്കുന്നു – ‘മതഭ്രാന്തന്മാര്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല!”

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ ആ കഥ നാടകത്തിനു വേണ്ടിയ പോലെ മോഡിഫൈ ചെയ്തു തിരകഥ (വിത്ത്‌ ഡയലോഗ്സ്) ആക്കി. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആയി ജോണ്‍, ജോജോ, നജീബ്, സജിത്ത്, സിജോ, രാജേഷ്‌, അനീഷ്‌ എന്നിവരും. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നാടകത്തിന്‍റെ റിഹേര്‍സല്‍ ആരംഭിച്ചു. പക്ഷെ ഒറ്റ പ്രശ്നം മാത്രം – സംവിധായകനും, നടന്മാരും എല്ലാവരുടെയും കന്നി നാടകം ആണ്. ഒറ്റ രംഗത്തില്‍ പോലും നടന്മാരുടെ ഡയലോഗ് ശരിയാകുന്നില്ല. സംഭവം എന്താണ് എന്ന് വെച്ചാല്‍ ആരും തന്നെ ഡയലോഗ് പഠിച്ചിട്ടില്ല. “നീ പേടിക്കണ്ട. ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റേജില്‍ കേറുമ്പോള്‍ ഡയലോഗ് ശരിയായി കൊള്ളും. നാടകത്തിന്‍റെ ഒരു ഫ്ലോ അപ്പോള്‍ മാത്രമല്ലെ കിട്ടൂ..” മുഖ്യ വേഷങ്ങളില്‍ അഭിനയിക്കുന്ന ജോണും, നജീബും എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവല്‍ ദിനം വന്നു. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ മേക്കപ്പ് ഒക്കെ ഇട്ടു റെഡി ആയിരിക്കുന്നു. ഡയലോഗ് വലിയ തെറ്റില്ലാതെ പറയുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ട് ആശ്വസിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണ് അടുത്ത പ്രശ്നം. സൈജോക്ക് ഡബിള്‍ റോള്‍ ആണ്. ആദ്യം ചായകടയില്‍ ചായ കുടിച്ചു ഇറങ്ങി പോകുന്ന ഒരു നാട്ടുകാരന്‍. പിന്നെ ക്ലൈമാക്സില്‍ വരുന്ന ഖാദറിന്റെ മകന്‍.  അവനു ആദ്യ സീനില്‍ തനിയെ ഇറങ്ങി പോകാന്‍ ഒരു മടി. കൂടെ ആരെങ്കിലും വേണം. അങ്ങനെ ക്യാമിയോ റോളില്‍ അഭിനയിക്കാന്‍ (എന്‍റെ ഒരേയൊരു നാടക റോള്‍) സംവിധായകനായ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. ഇന്നത്തെ പോലെ അക്കാലത്തു (2005) സംവിധായകര്‍ ക്യാമിയോ റോളില്‍ അഭിനയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല!

ഞങ്ങളുടെ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ വിളിച്ചു. നാടകം തുടങ്ങി. ആദ്യ സീനില്‍ ചായകടയില്‍ നിന്ന് സൈജോയോടൊത്ത് ചായ കുടിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ചായകടക്കാരന്‍ രാഘവന് (രാജേഷ്‌) കാശ് കൊടുത്തു ഞങ്ങള്‍ കര്‍ട്ടനു പിന്നില്‍ എത്തി. നാടകം വലിയ കുഴപ്പങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. ഡയലോഗ് വലിയ തെറ്റുകള്‍ ഇല്ലാതെ എല്ലാവരും പറയുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പിന്നണിയില്‍ ആശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഗുസ്തി മത്സരത്തിന്‍റെ നോട്ടീസുമായി ജോണ്‍ രംഗത്തേക്ക് കടന്നു വരുന്നു. നോട്ടീസ് വായിക്കുന്നു. രാഘവനും (രാജേഷ്‌) ഖാദറും (നജീബ്) തമ്മില്‍ തര്‍ക്കം, കയ്യാംകളി നടക്കുന്നു. അടുത്ത സീനില്‍ ഖാദര്‍ ബീഡി തെറുക്കുന്ന കത്തി കൊണ്ട് രാഘവനെ കുത്തണം; ആ ബഹളം കേട്ടു രാഘവന്‍റെ അനന്തിരവന്‍ ഭാസ്കരന്‍ (ജോജോ) അടുക്കളയില്‍ ദോശ ചുട്ടു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നിടത് നിന്ന് ചട്ടുകം ആയി ഓടി വന്നു “എന്നാല്‍ നീയും ചാകണം, കൊല്ലെടാ അവനെ’ എന്ന് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് ചട്ടുകം കൊണ്ട് ഖാദറിന്റെ തലയ്ക്കു അടിക്കണം. ഖാദറിന്റെ സഹോദരന്‍ റഫീക്ക് (സജിത്ത്) ഭാസ്കരനെ ആക്രമിക്കണം.

പക്ഷെ സ്ക്രിപ്റ്റില്‍ ഇല്ലാത്തതു ആയിരുന്നു പിന്നീട് സംഭവിച്ചത്. ഖാദര്‍ (നജീബ്) രാഘവനെ (രാജേഷ്‌) കുത്തി. അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ഓടി വന്ന അനന്തിരവന്‍ ഭാസ്കരന്‍ (ജോജോ) ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഒരു നിമിഷം പകച്ചു നിന്ന്. എന്നിട്ട് ചട്ടുകവുമായി ഖാദറിന്റെ മുന്‍പില്‍ എത്തി. സൈഡ് കര്‍ട്ടനില്‍ എന്നോടൊപ്പം സ്ക്രിപ്റ്റുമായി നിന്ന സൈജോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.  ‘ഡയലോഗ്, പിന്നെ ചട്ടുകം കൊണ്ട് ഖാദറിന്റെ തലയ്ക്കു അടിക്കുക.’

ഒരു നിമിഷം മൌനം, ജോജോ ഡയലോഗ് മറന്നിരിക്കുന്നു...!!

“എന്നാല്‍ നീയും ചാണകം.... കൊല്ലടാ അവനെ....”

ചട്ടുകം ചൂണ്ടി കൊണ്ടുള്ള ആ ഡയലോഗാണോ, കാണികളുടെ ഇടയില്‍ നിന്നുള്ള പൊട്ടിച്ചിരിയും, കൂവലും, ആക്രോശങ്ങളുമാണോ ആദ്യം എന്‍റെ ചെവിയില്‍ പതിഞ്ഞത് എന്ന് ഓര്‍മ്മയില്ല. ഡയലോഗ് തെറ്റി പറഞ്ഞു അമളി മനസില്ലാക്കിയ ഭാസ്കരന്‍ (ജോജോ) ചട്ടുകം കൊണ്ട് ഖാദറിനെ (നജീബ്) അടിക്കാതെ മടിച്ചു നിന്നുവെങ്കിലും സ്ക്രിപ്റ്റ് വായിച്ചു പഠിച്ചിരുന്ന റഫീക്ക് (സജിത്ത്) അടുത്ത രംഗത്തിലേക്കു കടന്നു വന്നു. നേരെ കയറി വന്നു ഭാസ്കരനിട്ടു ഒറ്റ അടി. സ്വന്തം സഹോദരന്‍ ഖാദറിനെ ചൂണ്ടി ഭാസ്കരനോടായി സ്ക്രിപ്റ്റില്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ഡയലോഗും “അടിക്കെടാ അവനെ..”

ആ വാചകം കാണികള്‍ അന്വര്തമാകും മുന്‍പ് തന്നെ കര്‍ട്ടന്‍ വലിച്ചിരുന്ന സുനീഷിനെ ഞാന്‍ കണ്ണു കാട്ടി. സംഭവം കൈയ്യില്‍ നിന്ന് പോയി എന്ന് മനസ്സിലായതോടെ സ്റ്റേജില്‍ വര്‍ഗീയ ലഹളയില്‍ ജീവന്‍ നഷ്ടമായ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഓരോന്നോയി എഴുന്നേറ്റു ഓടി. ആദ്യ നാടകം തന്നെ പൂര്‍ത്തിയാക്കാനാവാതെ ഞങ്ങള്‍ പാതി വഴിയില്‍ കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടു നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു.. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഇടക്കൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ പഴയ കഥകള്‍ അയവിറക്കി ഞങ്ങളുടെ ഫേസ്ബുക്ക്‌, വാട്സപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളില്‍ ഇടയ്ക്കു പരസ്പരം പോസ്റ്റ്‌ ഇടും..

  “എന്നാല്‍ നീയും ചാണകം.... കൊല്ലടാ അവനെ....”

(അടുത്ത ഭാഗത്തില്‍ എന്‍റെ അടുത്ത രണ്ടു നാടക പരീക്ഷണങ്ങളെ കുറിച്ച്. കോളേജില്‍ രണ്ടാം വര്‍ഷ യൂത്ത് ഫെസ്റിവലില്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടിയ കോമഡി നാടകവും, മൂന്നാം വര്‍ഷത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയ കുടുംബ നാടകവും.)

tot ziens Sarah... (നെതര്‍ലന്‍ഡ്‌സിലെ എന്‍റെ കൊച്ചു കൂട്ടുകാരി)

യൂറോപ്പ് യാത്രയില്‍ കോണ്‍ഫറന്‍സില്‍ നിന്നും ഒഴിവു കിട്ടിയ ഒരു ദിനം ആര്‍നെമിലെ ഓപ്പണ്‍ എയര്‍ മ്യൂസിയം കണ്ടു കഴിഞ്ഞു ട്രെയിന്‍ സ്റ്റേഷനിലെക്കുള്ള ബസും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. അപ്പോളായിരുന്നു ഒരു യുവാവ് തന്‍റെ രണ്ടു ചെറിയ കുട്ടികളുമായി അവിടെ എത്തിയത്. ആ കുട്ടികള്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നു ബസ്‌ ഷെഡില്‍ ഇരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അവരോടു സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് അറിയില്ല ഡച്ച്‌ ഭാഷ മാത്രമേ അറിയൂ എന്ന് പിന്നെയാണ് മനസ്സിലായത്. ഞാന്‍ ഇളയ ആണ്‍കുട്ടിയോട് ചോദിച്ചു :- "മോന്‍റെ പേരെന്താ?" അവന്റെ പിതാവാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത് - "കുഷ്." "മോളുടെയോ?" അടുത്ത ചോദ്യം ആറു വയസ്സുള്ള പെണ്കുട്ടിയോടായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛന്‍ അവളോട്‌ എന്തോ ഡച്ചില്‍ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. അച്ഛന്റെ പിന്നില്‍ ഒളിച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു - "സാറാ..."

അവള്‍ എന്തോ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു. അദേഹം അവളോടായി പറഞ്ഞു - "ജെ മൊട്ട് വെര്‍ട്ടെല്ലെന്‍ ഹിസ്‌ നെയിം ഈസ്‌ കുഷ്." ഹും, എനിക്ക് ഡച്ച്‌ കുറേശ്ശെ മനസ്സില്‍ ആകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ ഉത്തരം കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചത് എന്താകും എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. തന്‍റെ സഹോദരന്റെ പേര് എങ്ങനെ ഇംഗ്ലീഷില്‍ പറയും എന്നാണ് അവള്‍ ചോദിച്ചത്. സാറാ ഞങ്ങളുടെ അരികില്‍ വന്നു അനിയനെ ചൂണ്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു - "ഹിസ്‌ നെയിം ഈസ്‌ കുഷ്." തന്‍റെ പേര് മറ്റേതോ ഭാഷയില്‍ അപരിചിതരോട് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേഷ്യപെട്ട കുഷ് ഇരുന്ന സീറ്റില്‍ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങി ചേച്ചിക്കിട്ട് രണ്ടു ഇടി ഇടിച്ചിട്ടു അച്ഛനെ ചെന്ന് കെട്ടി പിടിച്ചു ചിണുങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.

സാറായുടെ അടുത്ത ചോദ്യം - "ഹോയി ഇക് മിജ്ന്‍ നാം വെര്‍ട്ടെല്ലെന്‍?" 'നാം' ഹിന്ദിയില്ലെന്ന പോലെ ഡച്ചിലും പേര് ആകും എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. 'വെര്‍ട്ടെല്ലെന്‍' എന്നത് ഇംഗ്ലീഷിലെ 'tell' ആകുമെന്നും. അച്ഛന്റെ മറുപടി എന്‍റെ ഊഹം ശരി വെച്ച് - "മൈ നെയിം ഈസ്‌ സാറാ."

സാറാ വീണ്ടും എന്‍റെ അടുത്തെത്തി - "മൈ നെയിം ഈസ്‌ സാറാ." "ഹായ് സാറ, ഐ ആം ജോഷി, ഫ്രം ഇന്ത്യ." സാറയുടെയും, കുഷിന്റെയും മുഖം വികസിച്ചു. "വാര്‍.." കുഷിന്റെ ചോദ്യം. "എവിടെ നിന്നാണ് എന്നാണ് അവന്‍ ചോദിച്ചത്." പരിഭാഷകനായി അവന്‍റെ പിതാവ്. "ദൂരെ, വളരെ വളരെ ദൂരെ.... ഏഴു കടലുകള്‍ക്കും, ഏഴു മലകള്‍ക്കും അപ്പുറം..." "ver ver weg ... Na zeven zeeën en zeven bergen" പിതാവിന്‍റെ തര്‍ജമ അവരില്‍ ആകാംക്ഷ ഉണര്‍ത്തി. 'echt?' (ശെരിക്കും?) അവരുടെ ചോദ്യം.

ബസ്‌ വരാന്‍ 5 മിനിറ്റ് കൂടിയുണ്ട്. "ഓക്കേ സാറ. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ഞങ്ങളുടെ ഭാഷ ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കാം, നിങ്ങള്‍ എന്നെ നിങ്ങളുടെ ഭാഷ ഡച്ച്‌ പഠിപ്പിക്കണം." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അവര്‍ സമ്മതിച്ചു. പരിഭാഷകനായി അവരുടെ പിതാവും.. Hello, namasthe, hello... Good Morning, Suprabhath, goedemorgen... Bye, Namaskar, doei.... Thank you, Dhanyawad, Danks.. 

സമയം കടന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല.. ബസ്‌ എത്തി, കുട്ടികള്‍ ആരവത്തോടെ ബസില്‍ ഓടി കയറി, പിന്നാലെ അവരുടെ പിതാവും, ഞങ്ങള്‍ 6 മഹാന്മാരായ ഇന്ത്യക്കാരും... ആര്‍നേം സിറ്റി സെന്‍റെറിന് മുന്‍പുള്ള സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ്‌ നിര്‍ത്തി, ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു കൂട്ടുകാരും അവരുടെ അനുഗ്രഹീതനായ പിതാവും അവിടെ ഇറങ്ങി.

ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സാറ ഒരു നിമിഷം നിന്ന്, എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു...

tot ziens....

അതെ കൊച്ചു കൂട്ടുകാരി, tot ziens...

-----------------------------------------------------------------------------
(വാല്‍കഷ്ണം : ഇത്രയും നേരം സംസാരിച്ചിട്ടും അവരുടെ പിതാവിന്‍റെ പേര് ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചില്ല. Child is the father of the man എന്ന് പണ്ട് ഏതോ മഹാകവി പാടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ... അത് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ പുള്ളിക്കാരന്‍ ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കുമായിരിക്കും... )
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Facebook Post on April 20th

We were waiting for Bus back to Train station after visiting Openluchtmuseum at Arnhem, Netherlands. At that time, a father came with his 2 young children to take Bus back home. The children came and sat with us in the shed. We started talking with them, and later understood that they only knew Dutch. I asked the boy :- "What is your name?" and his father replied - "Kush." "And your's young lady?" He told something in Dutch to her and her face reddened with shyness and she replied "Sara.."

She then went back to her father and told something in Dutch and he replied - "Je moet vertellen 'His name is Kush.' " Ok, now I started to understand little bit of Dutch. She asked her father how to say her brother's name in English. She then asked - "Hoe ik mijn naam vertellen?" And he replied - "My name is Sara."

She came to us and told - "His name is Kush. My name is Sara." I replied - "Hi Sara, I am Joshy from India." 'India?" both the children's face widened. May be they might be hearing it for the first time. "Waar?" Kush asked. His father translated - "He is asking where it is?"... "Far, faaaar away.... You have to cross seven seas and seven mountains to reach India.." My exaggeration was translated by their father and their eyes become more widened.. "Really??"

We still had 5 more minutes for the Bus. "Ok Sara, I will teach you Hindi, you teach me Dutch, agreed?" I told her. Her father became our translator. Hello, namasthe, hello... Good Morning, Suprabhath, goedemorgen... Bye, Namaskar, doei.... Thank you, Dhanyawad, Danks.... I learned and hoped they too learned...

The bus came, the kids ran into it, their father and the great gang of us 6 Indians.... The bus stopped before Arnhem City Center and the gracious father and his 2 blessed kids stepped down from bus...
While stepping down, Sara looked back to us and told...

...tot ziens"

ഹൌ മെനി കിലോമീറ്റര്‍സ് ഫ്രം വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഡി.സി ടൂ മയാമി ബീച്ച്?

പതിറ്റാണ്ടുകളായി ലോക മലയാളികള്‍ക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാതിരുന്ന ഈ ചോദ്യം എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നത് ഇന്നലെ അറ്റ്‌ലാന്‍റ്റയില്‍ നിന്ന് വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഡി.സിയിലേക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ സഹയാത്രിക മയാമി സ്വദേശിനി ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആയിരുന്നു. അപ്പോള്‍ തന്നെ സംശയ നിവൃത്തി നടത്താന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

How many kilometers from Washington DC to Miami beach?

(ഹൌ മെനി കിലോമീറ്റര്‍സ് ഫ്രം വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഡി.സി ടൂ മയാമി ബീച്ച്?)

എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട അവര്‍ ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നു. എന്നിട്ട് കൈയിലുരുന്ന ഐപാഡില്‍ മാപ്പ്സ് എടുത്തു സെര്ച്ച് ‌ ചെയ്തിട്ട് പറഞ്ഞു. 1055 miles. (1700 കിലോമീറ്റര്‍).

“I am the answer! Kilometres and kilometres! In these days of degenerating decency of Miami beach to Washington DC when diplomacy and duplicity become interchangeable from complicated America to America!!!”

ശരിയുത്തരവും, അതിനു പിന്നിലെ കഥയും കേട്ട അവര്‍ക്ക് ബോധക്കേട്‌ ഉണ്ടാകാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം!

(ചിത്രം : വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഡിസിയിലെ പ്രസിദ്ധമായ പോട്ടോമാക് നദി, ഒരു ആകാശ കാഴ്ച.)

ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു : നീ പോടാ പട്ടി (മലയാളി എവിടെയും മലയാളി തന്നെ!)

ഡൽഹിയിൽ നിന്നു ആംസ്റ്റർഡാമിലേയ്ക്കുള്ള വിമാനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അവനെ സ്കെച്ചിട്ടിരുന്നു. കാഴ്ചയിൽ മലയാളിയെ പോലെ തോന്നിച്ചിരുന്ന അവൻ ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയും, ഓരോ തമാശയ്ക്കും പുഞ്ചിരിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നു. 

ഒടുവില്‍ ആംസ്റ്റർഡാമില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ നേരം സംശയനിവൃത്തി വരുത്താന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. “ആപ്പ്‌ കേരളാ സെ ഹേ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “നഹി ഭായി, ബഹുത് ലോഗ് മുജ്ഹെ മലയാളി സമജ്കര്‍ യേ സവാല്‍ പൂച്ചാ ഹേ!” അവന്റെ ബാക്കി ഉത്തരം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത്.

“My malayali friends taught me two Malayalam sentences. Whenever you meets a Malayali girl greet her by saying ‘ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു’ and when you meet a Malayali boy greet him by saying ‘നീ പോടാ പട്ടി’.

('എന്‍റെ മലയാളി സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നെ രണ്ടു മലയാളം വാക്കുകള്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് - ഒരു മലയാളി പെണ്‍കുട്ടിയെ കാണുമ്പോള്‍ 'ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു അഭിവാദ്യം ചെയ്യുക. ഒരു മലയാളി ആണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടാല്‍ 'നീ പോടാ പട്ടി' എന്ന് പറഞ്ഞു അഭിവാദ്യം ചെയ്യുക.")

മലയാളി എവിടെയും മലയാളി തന്നെ!